Më mbaj mend (për 1 muaj)

Punetoret E Cantave

I shoh perhere
Te lodhura te rraskapitura,
E gati gati me nje fytyre te verdhe!,
Ecin si te hutuara,
E duken krejt te sfilitura.
Punojne gjithe diten e perendise,
Gati gati nga mengjesi e gjer ne darke,
Aty , diku , ne qoshe te qytetit, buze nje rruge,
Nje firme Italiane , thone;)- u be streha e tyre e ngrate.
Nisen shume heret qe pa gdhire,
E kthehen kur nata eshte bere pus erresire.
Me dhimbsen te shkretat , te lodhura te zbehta.
Fytyra e tyre e verdhe, dhe pamja e tyre e dlire.
Kam pyetur per to , paguhen shume pak.
Nje rroge minimale , nje qendrim abstrakt
Dhe prape te shkretat sndihen,
Po ngrihen qe me nate.
Punojne te gjorat , dite e nate
Se ne fund te fundit skane ku te vene,
Punojne dhe kurre nuk bejne shamate,
Te urtat, te verdhat, te dlirat , ato grate.
Disa madje dhe jeten humbasin,
Nga solucionet, helmet , apo dihet tjeter cfare?!
Kush I kontrollon , te gjorat , te verdhat.
Te drobiturat, te hutuarat, ato grate!.
I shoh perhere , te lodhura e te drobitura.
Mes ecejakes se mbijeteses,
Te lodhura e te sfilitura.

- poezi nga Valentina Plaku


- U dërgua nga fotovali -
Zgjidhni me sa yje do votoni

Mesatarja:  5 / Votuan:  2

Komente mbi këtë krijim